تبلیغات
دنیای دیوانه ی دیوانه

روزهای افسرده‌ی من

1395/12/1 17:29نویسنده : Agostino Di Bartolomei

ارسال شده در: خنگ ها ،
 

این روزا عمیقا افسرده هستن. این قدر افسرده که حتی به شکل جنون واری لذت بخش هم میشن...اصلا این یعنی چی، این چه معنایی داره؟ مگر افسردگی هم لذت بخشه؟

تنها چیزی که در این روزها دارم سواله، سوال های زیاد... شونه چپ به شونه راست میگه باز خوبه همین سوالا هستن، بهتر از هیچیه...

چرا این قدر افسردگی...چرا این قدر شکسته...چرا این قدر بی نفس...

هنوز یک ماه از زمستون باقی مونده، پس افسردگی چرا...

 

حسن یزدانی...آها. از من می پرسن که آیا به کشتی علاقه داری و گفتم بدم نمیاد، از حسن یزدانی خوشم میاد. ولی نگفتم چرا. چون نپرسیدن. آرامش خاصی در چهره اش داره، مثل تختی...چند دقیقه بعد از اون سوال و جواب، خبر اومد که حسن یزدانی ضربه شد...

 

آرتروز انگشتان...یادم رفت. این روزا آرتروز گرفتم. شاید از تایپ زیاد باشه. مگه کاری غیر از این هم بوده. ولی عیبی نداره. الان حداقل از اون همه تایپ و جملاتی که نوشتم خاطره ای باقی مونده...خاطره خاطره است، حتی اگر تلخ باشه، زهر باشه...

 

و قرار با بارون...به خواب رفتن با صدای بارون نظیر نداره. یک موقعیت ویژه اس. حیف که این روزا بارون کم میاد، حداقل به اینجایی که من هستم بارون کم سر میزنه. اون شب نم نم بارون رو شنیدم. قطرات بارون داشتن به شیشه پنجره اتاق می خوردن. سریع کامپیوتر رو خاموش کردم، مسواکی زدم، ولی وقتی لامپ رو خاموش کردم بارون قطع شد. متوجه شدم که بارون قرارش رو به هم زده. چقدر دردناک. حتی بارون هم دیگه قرارش با من رو به هم میزنه...

 


آخرین ویرایش: 1395/12/1 17:31

 

سینما بدون اون صدای خش دار

1395/11/9 17:10نویسنده : Agostino Di Bartolomei

ارسال شده در: زندگی ، اون چیزه جادویی! ،
 

نمیدونم چرا این روزا فقط وقتی پست ارسال میکنم که کسی میمیره.

این یعنی چی؟

یعنی در زندگی مهمترین اتفاق مرگه؟

خب مرگ یکی از معدود چیزهای دست نخوردس. پس تا دست نخوردس، باهاش به شکل یک دست نخورده رفتار کنیم.

امروز خبر مرگ جان هرت اومده.

جان هرت این قدر فیلم داره که اسم بردن از یکی از فیلم هاش کار اشتباهیه. در هر فیلمی بازی کرده، واقعا در هر فیلمی.

ولی خب سرطان از پا انداختش.

از گریه های مرد فیلی تا تربیت پسر جهنمی...

متاسفانه دیگه اون صدای خش دار در دنیای سینما به گوش نمیرسه...

 


آخرین ویرایش: 1395/11/9 17:17

 

خداحافظ باب!

1395/11/1 15:18نویسنده : Agostino Di Bartolomei

ارسال شده در: اون چیزه جادویی! ، زندگی ،
 
بازیگر «پلیس آهنی»‌ درگذشت

میگوئل فرر بازیگر و صداپیشه سرشناس آمریکا در ۶۱ سالگی بر اثر ابتلا به سرطان درگذشت.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، فرر فرزند رزمری کلونی خواننده سرشناس دهه ۵۰ و خوزه فرر بازیگر، و پسر عمه جرج کلونی بازیگر سرشناس سینمای جهان بود.

جرج کلونی پس از درگذشت این بازیگر در بیانیه‌ای اعلام کرد: «میگوئل جهان را به مکانی روشن‌تر و شادتر تبدیل کرد. دوستت داریم میگوئل همیشه دوستت داشتیم.»

فرر یکی از بازیگران سریال پلیسی «ان‌سی‌آی‌اس: لس‌آنجلس» بود. سازندگان سریال نیز پس از درگذشت او پیام تسلیت منتشر کردند. سازندگان سریال از او به عنوان عضو دوست‌داشتنی خانواده خود و استعدادی درخشان با قلبی بزرگ یاد کردند.

از دیگر آثار تلویزیونی او می‌توان به «زن بیونیک»، «نشان‌های شکسته» و «کدبانوهای وامانده» اشاره کرد. او علاوه بر این بازی در فیلم‌های سینمایی «کاندیدای منچوری» به کارگردانی جاناتان دمی و «پلیس آهنی» به کارگردانی پل ورهوفن در کارنامه دارد.

این بازیگر در سانتامونیکای کالیفرنیا به دنیا آمد و پیش از حضور در سریال‌های تلویزیونی کار خود را به عنوان نوازنده آغاز و با مادرش در برنامه‌های بسیاری شرکت کرد.  

او در فیلم «پلیس آهنی»‌ در نقش کاراکتری منفی به نام باب مورتون بازی کرده بود. او بارها در سریال‌های تلویزیونی نقش‌هایی شبیه به نقش خود در «پلیس‌ آهنی» را تکرار کرد. فرر در فیلم «قاچاق» به کارگردانی استیون سودربرگ نقش یک مخبر مواد مخدر را برعهده داشت.

آخی...بازیگر باحالی بود. یک فیلم تلویزیونی با حال هم داره که از روی داستان استیفن کینگ ساخته شده، به اسم night flier. داخل فیلم انتقام با کوین کاستنر هم بود

آخرین ویرایش: 1395/11/1 15:26

 

آنتونینی بازنشسته شد

1395/09/3 17:00نویسنده : Agostino Di Bartolomei

ارسال شده در: بتبال ،
 

باشگاه پراتو اعلام کرده که لوکا آنتونینی بازنشسته شده است.

آنتونینی 34 ساله در دو دوره برای میلان بازی کرد و در 81 مسابقه با پیراهن روسونری به میدان رفت، از 2008 تا 2013.

او با میلان به قهرمانی سری آ و سوپر کاپ ایتالیا رسید، اما از آن زمان دوران بازی اش پر فراز و نشیب بود.

طی سه فصل و نیم، فوتبالیست میلانی برای جنوا، آسکولی و لیورنو بازی کرد و سپس به پراتو رفت، همان جایی که کارش به عنوان فوتبالیست حرفه ای را آغاز کرده بود.

امروز پراتو، که در لگا پرو شرکت می کند، اعلام کرد که آنتونینی بازنشسته شده است.

آنتونینی بازوبند کاپیتانی پراتو را در اختیار داشت و حالا با آکادمی باشگاه همکاری می کند.

 


آخرین ویرایش: 1395/09/3 17:01

 

جی جی به رکورد کاسیاس رسید

1395/08/26 18:18نویسنده : Agostino Di Bartolomei

ارسال شده در: بتبال ،
 

دیشب ایتالیا در سن سیرو پذیرای تیم ملی آلمان بود.

دیدار دوستانه دو تیم با تساوی بدون گل به پایان رسید و البته ایتالیا فاصله چندانی تا کسب پیروزی نداشت.

مسابقه دیشب فرصتی هم بود تا جیان لوئیجی بوفون سنگربان تیم ملی ایتالیا به رکورد جدیدی برسد.

بوفون 38 ساله تعداد بازیهای ملی اش را به 167 رساند و توانست به رکورد ایکر کاسیاس سنگربان سابق تیم ملی اسپانیا برسد.

کاپیتان آتزوری بازی خوبی انجام داد و در ابتدای نیمه دوم جایش را به جیان لوئیجی دوناروما گلر 17 ساله داد.

یک نکته جالب این است که بوفون اولین بازی اش برای تیم ملی ایتالیا در 1997 انجام داد، یعنی پیش از اینکه دوناروما متولد شود!

 


آخرین ویرایش: 1395/08/26 18:20

 

لئونارد کوهن درگذشت

1395/08/21 13:57نویسنده : Agostino Di Bartolomei

ارسال شده در: گرامافون ،
 

لئونارد کوهن، شاعر، رمان‌نویس و خواننده و ترانه‌سرای کانادایی در سن ۸۲ سالگی در گذشت.

صفحه فیس‌بوک این هنرمند کانادایی از درگذشت وی در لس‌آنجلس خبر داده است.

در صفحه رسمی فیس‌بوک کوهن اعلام شده است: ما با اندوه عمیق خبر می‌دهیم که شاعر، ترانه‌سرا و هنرمند افسانه‌ای، لئونارد کوهن، فوت کرده است.

کوهن که تا ۳۳ سالگی تصمیم به خواندن و ترانه سرایی نگرفته بود، در دهه ۱۹۶۰ میلادی از شهر مونترآل کانادا در صحنه هنری پدیدار شد. او تا قبل از انتشار آلبوم اول خود، به عنوان شاعر و نویسنده شناخته شده بود.

لئونارد کوهن در سال ۲۰۱۱ میلادی به خاطر آن که مجموعه آثارش  «بر سه نسل در سراسر جهان» تأثیر گذاشته است، برنده یکی از معتبرترین جوایز ادبی اسپانیا شد.

او با ترانه هایی از جمله تا انتهای عشق با من برقص، سوزان، هله‌لویا و بدرود ماریان به شهرتی جهانی دست یافته و آلبوم «من مرد تو هستم» در سال ۱۹۸۸ از نظر تجاری موفق‌ترین آلبوم وی بوده است.


آخرین ویرایش: 1395/08/22 01:10

 

اقتصاد مقاومتی؟ موسیقی مقاومتی چطور؟

1395/08/2 01:28نویسنده : Agostino Di Bartolomei

ارسال شده در: بتبال ، مسکن نه مسکن! ،
 

در ساعات پایانی شنبه، خاک های روی کنترل تلویزیون رو با فوتی عمیق فراری داده و دکمه ای که روی آن شماره 3 حک شده رو فشار دادم. تمامی این فعالیت ها در راستای تماشای بازی فوتبال بین میلان و یوونتوس بود.

لحظاتی بعد متوجه شدم که خبری از فوتبال نیست و بجای اون برنامه ای پخش شد به نام «منطقه آزاد» - به نظرم اسمش همین بود.

زیاده گویی نمی کنم، برنامه در مورد اقتصاد مقاومتی بود و از این جور حرفهایی که ما نمی فهمیم. همه در مورد کالای داخلی و خارجی حرف میزدن، حمایت از تولید داخلی، مقاومت داخلی، شعار میدادن بعضی ها...اصلا نمیشه توصیف کرد.

من که نمی تونم در مورد اقتصاد حرفی بزنم – بماند که یک دانشجویی گفت که مردم بیان نظراتشون رو بیان کنن!!! – ولی در مورد برنامه یک نظری میدم.

یعنی اگر این آقای سازنده برنامه رو ببینم ازش یک سوال می پرسم. میگم: شما که برنامه ات در مورد اقتصاد مقاومتی و حمایت از تولیدات داخلی هست، چرا برای برنامه ات از موسیقی فیلم های هالیوودی آمریکای جهان خوار استفاده کردی؟ یعنی در این مملکت دو تا آهنگ ساز نیستن؟ شما که بودجه داری، پس مشکلت چیه؟ یعنی حتی نمی تونی از روی  فیلم های حماسی داخلی آهنگ بلند کنی که برنامه ات رو هیجانی کنی؟

در آخر هم بگم که تماشای بازی با کمک اینترنت دیزلی هم خیلی بد نیست. باشد که همین اینترنت دیزلی پایدار بماند. میلان هم برد درخشانی مقابل حریف جهان خوارش کسب کرد. از اون طرف تصمیم داور رو هم میشه به چیز دیگه ای تعبیر کرد که اینجا نمیشه گفت.

 


آخرین ویرایش: - -

 

بوریلو «بهترین مهاجم ایتالیایی» است

1395/07/29 00:53نویسنده : Agostino Di Bartolomei

ارسال شده در: بتبال ،
 

مدیربرنامه های مارکو بوریلو معتقد است که موکلش بهترین مهاجم ایتالیایی است.

در تابستان بوریلو که یار آزاد شده بود به کالیاری ملحق شد. او در 9 مسابقه رقابت های مختلف 8 گل به ثمر رساند و آندره آ د آمیکو معتقد است که به یار سابق میلان و رم بی توجهی می شود.

د آمیکو به توتومرکاتووب گفت: «مارکو یک قهرمان است.»

«درک بالا، توانایی فنی، مهارت تاکتیکی و قابلیت بازیخوانی دارد. در حال حاضر او بهترین مهاجم ایتالیایی است، در سن سیرو {پیروزی مقابل اینتر} او بازی را عوض کرد.»

«هر جایی رفته خوب کار کرده، در کالیاری فضای مناسبی را یافته، اما تفکر یک قهرمان را دارد. برای بازی و تیم زندگی می کند.»

آیا بوریلوی 34 ساله می تواند به تیم ملی ایتالیا بازگردد؟

«تلاش می کند تا آماده باشد. در جام جهانی ما به بهترین بازیکنان برای تیم ملی نیاز داریم و در حال حاضر چنین کسی مارکوست.»

«با وجود اینکه در 30 سالگی است، تنش 10 سال جوان تر است. حرفه ای جدی است.»



آخرین ویرایش: - -

 

باب دیلن و نوبل و این حرفا...

1395/07/22 16:08نویسنده : Agostino Di Bartolomei

ارسال شده در: خنگ ها ،
 

یادش نه بخیر، سال گذشته چند ماه سوزنم گیر کرده بود روی یکی از ترانه های باب دیلن.

ترانه Stuck Inside of Mobile With the Memphis Blues Again...

همیشه یکی از ترانه های مورد علاقه ام بوده و هست - دقیقا مثل فیلمFear and Loathing in Las Vegas

یکی از اعضای خانواده ی عزیزم هر وقت وارد اتاقم میشد از شنیدن این ترانه تعجب می کرد. میگفت که این باب دیلن چی میگه. هر چیز خوبی هم بگه درست نمیگه.

بعد من میرفتم روی منبر که آی باب دیلن نامزد نوبل بوده و فلان و این حرفا.

کار بیهوده ای بود، چون نه اون از باب خوشش می اومد و نه من تحمل داشتم که به بد بودن باب فکر کنم.

خلاصه اینکه امروز گفتن باب دیلن نوبل ادبیات رو برد.

نه اینکه باب نیازی به این جایزه داشت، ولی دفعه دیگه در بحث میتونم بگم باب دیلن نوبل ادبیات داره!


آخرین ویرایش: 1395/07/22 16:15

 

هنر «منفی بودن»

1395/07/18 22:58نویسنده : Agostino Di Bartolomei

ارسال شده در: تلویزیون چوبی ،
 

علیرغم تلاش های تبلیغاتی که انجام میشن افت سینما مشهوده. سینما بیش از حد از سینما فاصله گرفته و وارد جریانات سیاسی مضر شده که فقط بهش لطمه میزنن. دیگه اینکه در صحبت با یک «فیلم باز» قدیمی بحث بی رنگ و بو بودن فیلم های جدید مطرح بشه موضوعی تکراری شده. کمبود سوژه، نداشتن خلاقیت و نخبه های هنری، عامل هر چیزی باشه مشخصه که افتی رخ گرفته.

افت تا حدی پیش رفته که اگر فیلمی حتی یک عنصر چشمگیر داشته باشه میتونه در یاد بمونه، بازی بیادماندنی یک بازیگر، موسیقی خوب.

جدیدترین مثال برای من فیلم survivor محصول 2015 است. اول از هر چیزی نکات منفی رو بگیم. اینکه داستان خیلی ایراد داشت، بعضی اوقات غیرقابل باور بود، ناشیانه به نظر می رسید.

اما نکته اینه که فیلم از شخصیت منفی قوی بهره برد. پیرس برازنان نقش «ساعت ساز» - یک قاتل و تروریست حرفه ای – را به زیبایی ایفا کرد، بی عیب و نقص. البته «ساعت ساز» بی عیب و نقص نبود، و این ایراد از طرف بازیگر نبود بلکه از طرف فیلمنامه بود، فیلمنامه ای که دو بازیگر خوب دیگر در فیلم(رابرت فورستر و آنجلا بَسِت) رو محو کرد. اینکه پایان شخصیت منفی چطور رقم بخوره تاثیر فراوانی داره. سراغ مثال های قدیمی نمیرم، فقط به یاد بیارید که جوکر در شوالیه تاریکی اصلا نمرد. تماشاگر شاهد مرگ جوکر نبود(یا در بتمن آغاز می کند ما شاهد مرگ راس الغول نبودیم. آسان مردن بین در شوالیه تاریکی قیام می کند یکی از ضعف های عمده این فیلم بود). این یک اصله که خیلی ها طرفدار شخصیت های منفی فیلم میشن، مرگ آسان شخصیت منفی باعث کمرنگ شدنش در ذهن تماشاگر میشه.

برگردیم به سراغ آقای برازنان و فیلم بازمانده. کسی که زمانی جیمز باند سینما بوده، قطعا به خوبی میدونه که خصوصیات یک شخصیت منفی چطوریه – بماند که در جوانی نقش منفی هم داشته(فیلم عالی پروتکل چهارم). همین به برازنان کمک کرده تا شخصیت «ساعت ساز» رو به خوبی بسازه. «ساعت ساز» همون چیزی هست که باید باشه، یک قاتل، قاتلی که کم حرف میزنه و بیشتر عمل میکنه، تئاتری نیست، هنر به خرج نمیده، کارش رو انجام میده.

بودجه فیلم زیاد نیست، اما عجیبه که چنین فیلمی شخصیت منفی درست و حسابی داره، اونم در روزهایی که فیلمی مثل suicide squad با بودجه کلان در انجام چنین کاری ناکام میمونه، با وجود فروش نسبتا خوبش.

حالا که سازندگان فیلم جیمز باند به دنبال بازیگری برای ایفای نقش جیمز باند هستن، شاید بد نباشه که احتمال استفاده از 007 سابق برای نقشی منفی رو مدنظر قرار بدن...

 


آخرین ویرایش: 1395/07/19 18:33

 

تعداد کل صفحات ( 1249 ) 1 2 3 4 5 6 7 ...